Özlersin, nefes alamaz olursun, ruhun bedenini terketmiştir çoktan, yapayalnız kalırsın odanda, o çok uzaktadır, çığlıklar atarsın içinden, koşup gitmek istersin yanına ama mesafeler çokdan varamayacağın kadar olmuştur. Havada onun nefesi yokdur, yalnız başına yok oluyorum sanırsın. Ama tarifsiz heyecanlar yaşatır insana. Duygularını mektup olarak yazmak istesen belki de dünyadaki tüm ağaçların kesilip kağıt yapılması gerekir o duygu yoğunluğunu aktarmak için. O’nun o anda ne yaptığını hayal etmeye çalışmak, insanın hayal gücünün sınırlarını zorlar. “Şu anda ne yapıyor?” sorusunun cevabını aramak insanın içini kemirir özleyince. Ama adı üstünde “SEVDİCEK” insan onu özlemeyecekte kimi özleyecek.

Özlem, kanser hücresi gibi beyinden kalbe doğru taşmaya başlar. İnsanın mantığını kaybetmeye başladığı andır o an. Beynin mantık duvarları yıkılmış ve duygusallık ağır basmaya başlamıştır. Eski türk filmlerinin o can alıcı acıklı sahnelerini izliyormuş gibi olur insan. Ama bu sefer izlediği kendi filmidir ve en acıklı sahnesidir sanki o özlem duygusu. Bunu bu kadar acıklı yapan çaresizliktir…

Arada koca okyanuslar, dumanlı dağlar ya da uçsuz bucaksız çöller olabilir. Ayrı kalmak kaderdir o an için. Çaresizce bilgisayar başında beklersin, ya da gözün hep telefondadır. Bir haber bir mesaj için dünyaları verebilirsin o an. Her dakika bir asırdır o gibi zamanlarda. Yıllar, aylar, haftalar, günler, dakikalar hatta saniyeler hep ağır çekimdedir. Bitmeyen ders saatlerine müteakip sonsuz geceler. Uyursan çabuk geçeceğini sandığın geceler biter mi hiç? Uyuyabilir mi insan aklında sevdicek varken. Yaşanmış ya da yaşanmamış, milyonlarca anı gelir geçer gözünün önünden geceyle boğuşurken.

Sonuç hep aynıdır; çaresizlik. Yapacak bir şey yoktur sevgiliyi hayal etmekten başka. Geceleri sevgilinin hayaliyle uyur, sevgilinin hayaliyle uyanır insan. İçilen çayda, yenilen simitte sevdicekten bir parça vardır artık. Sevgilinin varlığı yerini hayaline bırakmıştır. Boğazındaki kocaman yumruğu yutmak zorunda kalırsın… Farkındasındır çaresizliğin ve mecburen zamana bırakırsın. “Çünkü zaman her şeyin ilacıdır…”

Kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsınız.
Kendinizi sevilecek insan yapabilirsiniz,
Gerisini karşı tarafa bırakırsınız.

Öğrendim ki…
Güveni geliştirmek yıllar alıyor,
Yıkmak bir dakika.

Öğrendim ki…
Hayatında nelere sahip olduğun değil
Kiminle olduğun önemli.

Öğrendim ki…
Sevimlilik yaparak 15 dakika kazanmak mümkün
Ama sonrası için bir şeyler bilmek gerek.

Öğrendim ki…
Kendini en iyilerle kıyaslamak değil
Kendi en iyinle kıyaslamak sonuç getirir.

Öğrendim ki…
İnsanların başına ne geldiği değil
O durumda ne yaptıkları önemli.

Öğrendim ki…
Ne kadar küçük dilimlersen dilimle
Her işin iki yüzü var.

Öğrendim ki…
Olmak istediğim insan olabilmem
Çok vakit alıyor.

Öğrendim ki…
Karşılık vermek
Düşünmekten çok daha basit.

Öğrendim ki…
Bütün sevdiklerinle iyi ayrılman gerek
Hangisi son görüşme olacak bilemiyorsun.

Öğrendim ki…
´Bittim´ dediğin andan itibaren
Pilinin bitmesine daha çok var.

Öğrendim ki…
Sen tepkilerini kontrol edemezsen
Tepkilerin hayatını kontrol eder.

Öğrendim ki…
Kahraman dediğimiz insanlar
Bir şey yapılması gerektiğinde
Yapılması gerekeni
Şartlar ne olursa olsun yapanlar.

Öğrendim ki…
Affetmeyi öğrenmek deneyerek oluyor.

Öğrendim ki…
Bazı insanlar sizi çok seviyor
Ama bunu nasıl göstereceğini bilemiyor.

Öğrendim ki…
Ne kadar ilgi ve ihtimam gösterseniz
Bazıları hiç karşılık vermiyor.

Öğrendim ki…
Para ucuz bir başarı.

Öğrendim ki…
En iyi arkadaşla sıkıcı an olmaz.

Öğrendim ki…
Düştüğün anda seni tekmeleyeceğini düşündüklerinden bazıları
Kaldırmak için elini uzatır.

Öğrendim ki…
İki insan aynı şeye bakıp
Tamamen farklı şeyler görebilir.

Öğrendim ki…
Aşık olmanın ve aşkı yaşamanın çok çeşidi vardır.

Öğrendim ki…
Her şartta kendisiyle dürüst kalanlar
Daha uzun yol yürüyor.

Öğrendim ki…
Hiç tanımadığın insanlar,
iki saat içinde,
senin hayatını değiştirir.

Öğrendim ki…
Anlatmak ve yazmak ruhu rahatlatır.

Öğrendim ki…
Duvarda asılı diplomalar
İnsanı insan yapmaya yetmez.

Öğrendim ki…
Aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa, anlam yükü o kadar azalır.

Öğrendim ki…
Karşısındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında çizginin
nereden geçtiğini bulmak zor.

Öğrendim ki…
Gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez.
Gerçek aşkların da!

Öğrendim ki…
Tecrübenin kaç yaşgünü partisi yaşadığınızla ilgisi yok,
Ne tür deneyimler yaşadığınızla var.

Öğrendim ki…
Aile hep insanın yanında olmuyor.
Akrabanız olmayan insanlardan ilgi, sevgi ve güven öğrenebiliyorsunuz.
Aile her zaman biyolojik değil.

Öğrendim ki…
Ne kadar yakın olursa olsunlar
En iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilir.
Onları affetmek gerekir.

Öğrendim ki…
Bazen başkalarını affetmek yetmiyor.
Bazen insanın kendisini affedebilmesi gerekiyor.

Öğrendim ki…
Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın
Dünya sizin için dönmesini durdurmuyor.

Öğrendim ki…
Şartlar ve olaylar,
Kim olduğumuzu etkilemiş olabilir.
Ama ne olduğumuzdan kendimiz sorumluyuz.

Öğrendim ki…
İki kişi münakaşa ediyorsa,
Bu birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmez.
Etmemeleri de sevdikleri anlamına gelmez.

Öğrendim ki…
Her problem kendi içinde bir fırsat saklar.
Ve problem, fırsatın yanında cüce kalır.

Öğrendim ki…
Sevgiyi çabuk kaybediyorsun, pişmanlığın uzun yıllar sürüyor.

ATAOL BEHRAMOĞLU

Öldü mü ölmedi mi sorularının ardından, ölüm haberinin kesin olduğu verildi az önce haber merkezlerince. Bir devrim kapandı onunla birlikte. Benim gibi 80′lerde çocuk olanlar için, ölümünün verdiği üzüntünün büyük bölümü şüphesiz, çocukluğumuzun sona erdiğini düşünmemizdir.  Mekanı cennet olsun…

Birkaç gündür çevremdeki insanların ne kadar da çok mesaj trafiği içinde olduklarını gözlemlemekteydim. Az önce okuduğum haberle bunun tüm türkiye genelinde aynı olduğunu gördüm. 2004 yılında 5.7 milyar kısa mesaj atılırken 2007′de 36.3 milyar, bu seneyse ikiye katlanarak 77.7 milyar kısa mesaj atılmış. Bunun en büyük nedeni gsm operatörlerinin kışkırtıcı kampanyaları ve internet üzerinden sohbetin gençler arasında artık iyice yaygınlaşması. Klasik melodiyi (bipbip-bipbip) artık çok daha fazla duyacağız, hazır olun..

“rakı, balık ve dahası” sloganına sahip, Trakya Üniversitesi öğrencilerinin oluşturduğu naçizane ama yazar kadrosuyla oldukça sağlam bir sözlüktür trakyasözlük. Gün gelecek ekşi sözlüğe kafa tutacak potansiyeli bünyesinde bulundurmaktadır. Gün geçtikçe daha iyiye gidecek diye bekliyoruz…  > Giriş <

Yıl 1961. Ordunun binek otomobil gereksinimini karşılamak için, cumhurbaşkanı Cemal Gürsel otomobil üretilmesini ister. 16 Haziran 1961’de Devlet Demiryolları Fabrikaları ve Türk mühendislerine görev düşer. Tamamen Türk mühendislerince, Türk yapımı bir otomobil yapılmasına karar verilir. Yapılan üst düzey toplantılarda alınan kararla, dört buçuk ay gibi bir zamanda Devrim Otomobil’in tamamlanması gerekmektedir. Otomobil 29 Ekim 1961 Cumhuriyet Bayramı’na yetişmelidir. Ödenek, bir milyon dört yüz bin Türk Lirası’dır.

İnanılmaz şey gerçekleştirilir, Türk mühendisleri gece gündüz, büyük bir özveri ve azimle Devrim Otomobil’i yetiştirirler. Eski bir altı silindirli Chevrolet motorunun iki silindiri kesilerek kalıp yapılmış, motor gövde ve başlığı Sivas Demiryolları Fabrikası’nda dökülmüştür. Ankara Fabrikası’nda işlenmiştir. Segman, piston Eskişehir’de yapılıp, Ankara Fabrikası’nda monte edilmiştir. Gücü kırk BG’dür. Şanzımanlar tamamen yerli olarak Ankara Fabrikası’nda yapılmıştır. Orijinal jantlarında ve kaputta “Devrim” yazmaktadır. Ön panel kadranları Türkçedir; yani “yağ”, “benzin”, “hararet”.

Devrim Otomobil’in son eksiklikleri Eskişehir-Ankara arasında trende giderilir. İki otomobil vardır trende; cilalanır, tehlikeye karşılık benzin koyulmaz. Cumhuriyet Bayramı törenine cumhurbaşkanı bu otomobille gitmek istemektedir. Törene cumhurbaşkanını götürecek otomobile zamanında benzin koyulması unutulur. Yüz metre sonra otomobil durur… Direksiyondaki mühendisin benzin bitti demesi üzerine cumhurbaşkanı; “Batı kafasıyla otomobil yaptınız, Doğu kafasıyla benzin koymayı unuttunuz,” der. İkinci otomobile benzin koyularak yola devam edilir ancak; “Devrim Otomobil” basının diline düşmüştür artık…

Ertesi gün bütün basın, arkasına yerli ve yabancı işbirlikçi güçleri alarak “Devrim”e saldırırlar. Türk mühendisleri ve Türk otomobili yerden yere vurulur. Hiçbir yerde, hiçbir otomobil bu kadar karalanmamıştır. Kimileri modeli çalıntı der, kimileri Türk mühendislerinin yetersizliklerini eleştirir. Öteki otomobil ile Anıtkabir’e gidildiğinden hiç söz edilmez. Bunca paranın boşa gittiğinden bahsedilir ancak; mekanize duruma geçmekte olan Türkiye’nin, at yetiştirmek için yirmi beş milyon TL harcamasından hiç söz eden olmaz… Bu duruma, 27 Mayıs 1960 devrimine bir tepki (darbe de diyebilirsiniz) nedenlerden biridir. Bir diğer neden, “devrim” sözcüğüne duyulan alerjidir. Süleyman Demirel devrim sözcüğünden nefret eder… Seri üretime 1964’te geçilmesi planlanırken maalesef proje rafa kaldırılır.

Seri üretimi devam etseydi, belki de gelişip zenginleşen bir otomobil sanayiimiz olacaktı. Çünkü, bakıyoruz da o zamanlar otomobil sanayi diye bir şeyi olmayan Japonya ve Güney Kore nerelere varmışlar… Çıkarları zedelenenler, bu durumu engellemek için ellerinden geleni yaptılar, hala da yapmaktalar. Bugün yabancı patent sahiplerinin ekmeğine yağ sürmekteler.

kaynak : http://www.hafif.org/yazi/devrim-otomobil-oykusu

Nadia Camukova, Einstein’ın zekâ testinden 200 puan üzerinden 199.37 aldı. 7 dil bilen Camukova, 25 yaşında dünyanın en genç profesörü oldu.
Moskova Beyin Araştırmaları Enstitüsü tarafından dünyanın en zeki insanı ilan edilen Prof. Dr. Nadia Camukova, “Bugün Türkiye’de üniversiteye girmeye kalksam belki ÖSS’yi kazanamam!” itirafında bulunuyor. Türkiye’deki sınav sisteminin öğrencilerin kapasitelerini körelttiğini söyleyen Camukova, sınav sistemi ile ilgili ise şu yorumu yapıyor: “Bir insanın hayatını 3 saate sığdırmak kadar yanlış bir şey yok. İnsan hayatını Milli Piyango’dan çekmiyor ki!”
Dünyanın en zeki insanı Camukova, Türkiye’deki üstün potansiyelli insan özelliğinin dünyanın hiçbir yerinde olmadığını iddia ediyor. Türkiye’nin dahilerinin yabancı ülkeler tarafından bilinçli olarak yok edildiğini vurgulayan Camukova, “Bazı üstün zekâlı öğrencilerle normal zekâlı çocuklar aynı ortamda kaynaştırılmaya çalışılıyor. Bu tür yollarla üstün potansiyelli çocuklar yok ediliyor, normalleştiriliyor. ” diyor. Genç profesör, Türkiye’de televizyon kültürünün insanları tembelliğe sürüklediğine de dikkat çekiyor.
Dünyada genel kabul gören istatistiki verilere göre bir toplumda 1 milyonda 1 dâhi çıktığını söyleyen Nadia Camukova, Türkiye’de üstün potansiyelli dâhi seviyesinde en az 70 insanın olması gerektiğini belirtiyor. Türkiye’de bulunan 70 dâhiden en az 60′ının normalleştirilerek çürütüldüğünü öne süren genç profesör, yeni doğmuş çocuklarla 7-8 yaşına kadar gelmiş olanları kurtarmanın mümkün olduğunu anlatıyor. Camukova, Rusya’daki sistemi ise şöyle özetliyor: “Bu iş devlet politikası olmalı. Bunun içine o çocuğun doğduğu günden itibaren sağlık kontrolü ile birlikte beyin kontrolü gelişmesini inceleme işi devreye girer. 1 yaşına kadar her 15 günde bir, eve gelerek çocuğu kontrol eden doktorları olan ülkeler var.

Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey,
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey…
Fakat artık ümit yetmiyor bana,
Ben artık şarkı dinlemek değil,
Şarkı söylemek istiyorum.

Nazım Hikmet

Yapmacık!.. =)

İlk kırışımdı seni bu,
Ciğerimi kendi ellerimle sökmüş gibi,
Hayatımdaki tüm güzelliği öldürmüş gibi,
Soğukta eldivensiz üşürmüş gibi,
Dünyada tek başına kalmış gibi.

Sadece üzgündüm,
Yakınlarını kaybetmiş çocuk gibi,
Kendi ölümünü onaylamış gibi,
Solmadan önce sararan gül gibi,
En değer verdiğin şeyi kırınca, hayatın anlamsız gelmesi gibi…

PLoŞNiK