Yine Otobüs Yolculuğu..

Benim için ufukta yeniden bi otobüs yolculuğu görünüyor. Zorluklarından ve varsa iyi taraflarından bahsetmek istedim bu gece biraz.. Bi kere geceyse ve yalnızsanız üstüne birde otobüste uyuyamıyorsanız depresyon kaçınılmazdır. Hayatı sorgulamakta kendinizi aşmışsınızdır artık, durmadan saat kontrol edilir, sürekli değişik şeyler düşünülür, canınızı sıkacak bişeyler kesinlikle bulursunuz. Sonra tekrar şoförün kafasının üstünde duran kırmızı göstergeli saate bakarsınız, en fazla 5 dakika geçmiştir son baktığınızdan bu yana hayat ne kadarda boştur.

Ne yapacağınızı bilemez vaziyette walkman’a sarılırsınız. Eğer yoksa, kapalı müzik sisteminden türk sanat müziği dinlemeye mahkum edilirsiniz. Müzikte ilaç değildir zamanın hızlı geçmesine, ondanda vazgeçmişsinizdir artık. Elinizi camın kenarına koyup cama yansıyan otobüsün iç ışıklarından dışarıya bakmaya çalışırsınız, fakat o da boş! Ne kadar kısıtlı bi çevrede yaşadığınızı düşünürsünüz, arkadaşlarınızı düşünürsünüz, sevgiliye ihtiyaç duyarsınız ama her zaman bulunmaz hoşlanılacak bir bayan, mola saatini beklersiniz, o amaçla tekrar kayar gözler kırmızı dijital saate. Muavine sorulur mola vakti, her zaman beklenilenden istenilenden fazladır, sonra tekrar aynı düşünceler. Bütün başarısızlıklar, bütün rezillikler, kendinizi ezik hissettiğiniz her anı tekrar yaşarsınız gözlerinizin önünde. Tamda ne kadar iğrenç bi adam olduğunuza karar verdiğinizde mola vakti gelmiştir. Sevinilecek gibi olunur ama çok geçmeden 2 mola daha olduğu ve saatlerce yol gitmeniz gerektiği gelir aklınıza. Bu da tekrar aynı düşünceler, aynı sıkıntılar demek. Nasıl geçecek bu yol diye düşünürken zorlada olsa uyursunuz. Bazen yanınızdaki yolcu size arkadaşlık etmek ister, ne okuyorsunuz ya da ne işle meşgulsünüz gibi sorularla muhabbet etmeye çalışır. O anki ruh halinize göre cevaplar verirsiniz. Ondan daha fazla konuşarak onu zor durumda bırakmakda mümkündür fakat benim için kafa sallayıp gülümseyerek konuşmak istemediğimi belli etmek hep daha cazip olmuştur. Gerek yoktur o can sıkıntısında bide konuşacak konu aramaya. En felaketide ağlayan bir veletin otobüste bulunmasıdır. Bu benim şansımmıdır bilmiyorum, bütün yolculuklarımda bi velet çıkar ve sabaha karşı cıyak cıyak bağarabilecek enerjisi vardır. Çocuk hakkında “neler diyorum ben?!” diyebileceğiniz düşüncelere sevk eder sizi. Sabretmek çok zordur fakat yapacakda hiçbişey yoktur. Yol biter bi şekilde, ama arabadan zombi gibi inmek mümkündür.. Sözün özü ben çok korkarım otobüs yolculuklarından hele birde yanınızda sizin gibi uyuyamayan, geveze biri varsa…

Komik Bi Anı

En son yine Edirne’ye okula gidiyorum. 2. moladan sonra yol almaya başlamışız ve en az 80′le gidiyoruz. Tam o anda muzur muavinimiz eline mikrofonu alıyor ve şu anonsu yapıyor: “Cep telefonlarınızı bizden habersiz açtığınız için aracımızın fren ve klima sistemi arızalanmıştır.” Ulan hıyar, madem aracın fren sistemi bozuk biz o hızla ölümemi gidiyoz??! ki gidiyoz dielim, sendeki bu rahatlık ne ? Dumur bitmedi, daha sonrasında  sanırım birazda benim gülmemden rahatsız olan öndeki başörtülü teyze arkasını dönüp “en çokda siz yapıyosunuz” sorusunu suratıma çemkirdi. Allah’tan, “teyze bu mp3 player cep telefonu değil” dememle olay kapandı. Yoksa ben teyzeden bir mp3 player’ın nasıl çalıştığından arabanın sistemlerine zarar verebileceğine kadar ayrıntılı bi cevap bekliyodum